"کی اشکاتو پاک میکنه شبا که غصه داری..." شب است و صدای آهنگی دور و غمگین و قدیمی گوشم را پر کرده شب است و تنهایی هایم دارند بیشتر می شوند شب است و دارم هی از خودم شکست میخورم نفس هایم سنگین شده و دستهایم یخ زده اند بگو بگو که سرنوشت چه چیزی را میخواهد پیش رویم بگذارد چه دلیلی دارد این دلتنگی این اضطراب این دل گرفتگی بیش از حد...

دست و پا زدن میان نومیدی و امید، هر روز جنگی دوباره و دوباره، یک روز درد بر تو غالب میشود و روز دیگر تو بر آن، پایان ماجرا چیست؟ می توانی خودت را بیرون بکشی؟ می توانی ادامه بدهی؟

چشماتو بببند یه لحظه سعی کن فراموش کنی تو چه دنیایی هستی. بعضی وقتا انکار کردن واقعیت خوبه. بعضی وقتا ساختن یه دنیای خیالی خیلی لذت بخشه! یه دنیای خیالی بساز و واسه چند ساعت، سعی کن یادت بره واقعا کجایی! سعی کن یادت بره تو دنیایی هستی که ارزش آدمها رو با زیباییشون می سنجن! با پولشون می سنجن! سعی کن یادت بره توی دنیایی هستی که آدمیت دیگه خیلی وقته که داره از یاد مردمش می ره. دنیایی که کسی باطنو نمی بینه و همه چسبیدن به ظاهر! دنیایی که هیشکی سعی نمیکنه روح کسی رو بشناسه! دنیایی که همه زود از هم خسته می شن! یه لحظه چشماتو ببند و سعی کن فراموش کنی که توی دنیایی

وقتی از همه چی خسته میشی دوست داری خودتو بِکَنی و بری ولی موقع رفتن دلت یهویی واسه همه چی تنگ میشه حتی واسه کسایی که فکرشو نمی کردی حتی واسه کوچکترین چیزا که هیچ وقت فکر نمیکردی دلتنگشون بشی ولی موقع رفتن می بینی چقد دل کندن از همه چی سخته! حتی اون چیزایی که خستت کرده بودن! اسم این دلتنگی چیه؟ عادت؟ وابستگی؟ یا بیدار شدن حس هایی که خودتم ازشون خبر نداشتی؟

روزهای خوب نداشتن یک جور بدبختی است و روزهای خوب داشتن یک جور بدبختی دیگر. چه جوری؟ الان می گویم. روزهای بد، روزهای نه چندان خوب، روزهای خنثی، روزهایی که اسمشان روزهای خوب نیست: شب ها مشغول فکر کردن و آهنگ گوش دادن و یک سری کارهای بیخود میشوی، شاید حول و حوش ۴ صبح بخوابی، از یک طرف دلیل خاصی برای بیدار شدن نداری و دلت می خواهد در دنیای خواب ساعتها بمانی و برای خودت همه ی غیرممکن ها را ممکن کنی و لذتش را ببری، از یک طرف احساس می کنی با بلند شدن از خواب در ساعت ۳ بعد از ظهر نصف روزت را از بین برده ای و عمرت را تلف کرده ای و از دنیا عقب مانده ای و از همه بدتر یک

پرت کردن خود در تختخواب با چهره ای راضی از کنسل کردن تمام برنامه های فردا صبح و موکول نمودن آنها به هفته های بعدتر.